Dondurucu bir aralık akşamında dışarıda esen uğultulu rüzgâr, çamların iğneli yaprakları arasında gezinirken tiz bir şarkıda nakarat tutuyor ve gövdelerini geminin seren direği gibi gıcırdatıyordu. Fırtınaya kapılarak koparcasına gelen yağmur yüklü bulutlar şehrin üzerinde kümelendiğinde doğum sancısının işareti olan şimşeğin göz kamaştırıcı ışığı ile birlikte ürperten ve sindiren bir gürleme sesi sonrasında akşamın alacakaranlığına derin bir sessizlik hâkim oluyordu.

Ne çabuk geçti zaman diye bir ifade takınan ayva rengine bürünmüş, yüzün yanaklarından süzülen bir damla tuzlu yaş, kurak topraklar gibi çatlamış, alev alev yanan kıvrımlı dudakların kanallarından süzülerek suskun diline ulaşmıştı. Sisin ortasında yol alan bir katar gibi peş peşe akıp giden günlerde zırhı incelmiş ikinci bir cephede savaş vermeye başlamıştı. Şu kısacık ömre kim bilir neler sığdırmıştı, ne acılar çekmişti ki nasırlı elinin işaret parmağıyla balkon kapısının penceresinin buharlı camına anlamsızca bir resim çizmişti. Belki de çizilen ölümün resmiydi ya da mavi aydınlığı son kez arayıştı. Hemşirenin ilaç saatinin geldiğini ikaz eden sesiyle, gitmelerinin gerektiğini söyleyen Oğul’a dönüp bakmamıştı bile. Yavaş yavaş yüzünü gösteren dolunayın ışıklarının gri bir renge boyadığı dağların arkasını görmek isteyen bir duygu olmalıydı ki elleri ile sıkıca kavramıştı tekerlekli sandalyenin fren kolunu. Ceviz içine dönüşmüş ensesi üzerindeki başını eğerek çaresizce kefen renkli yatağına geri dönmüştü.

Yanı başıma otur, beni yalnız bırakma der gibi mahzun ve ürkek bakan gözler arada oğlun bakışlarıyla buluşuyor, korku bulutları bir anlığına da olsa dağılarak yüreğine sükûn bir hava hâkim oluyordu. Arada iki elin parmaklarını kenetleyerek başparmaklarıyla daireler çiziyor ve nefes alışlar sıklaşıyordu. Belki de Azrail’in neşter gibi keskin tırpanı boğazına dayanmıştı da oğul bunu göremiyordu. Zor alınan kesik nefesler arasından emanet alınacaksa evimde olmalıyım diyen kısık bir ses yükselmişti. Doğrular bilinse de ataya saygı ve çaresizlik galip gelmişti. Azrail’in çizdiği ve daha önce hiç yürümediği patika bir yola doğru sürüklenerek yürümüştü yılların yükü ile yorgun düşmüş ayaklar. Oyunun perdesinin son kez kapanacağı ve sonun başlangıcının tecelli edeceği, bahçesinde gül ve sümbüllerle dolu olan ahşap evin, çam kokulu odasında derin bir nefes almıştı.

Bir umut muydu yılların anılarıyla dolu istirahatgahı? Belki de düşlerle dolu, acı tatlı anların yaşandığı, hayallerin kurgulandığı yuva umudun da bittiği son nokta olmalıydı.

Ölüm meleği alevli kılıcıyla soğuk bir aralık akşamında inmişti. Nefesler sayılımıydı ki? Susuzluktan damarları kalınlaşmış asma yaprağı gibi solgun bir el, lale desenli kalın yorganı aralayarak uzandı. Güçlükle yastıktan kalkmaya çalışan başta, zeytin misali bir çift göz son kez yakarır gibi bakmıştı, meftun dünyada yalnız bıraktığı onduramadım dediği Oğul’a. Sol elin kollarına, alınan nefessiz bir baş ve gözkapakları sonsuza değin kapanan buğday tenli koca bir çınar devrilmişti.

Teknoloji çaresiz, sevgi yetersiz, yakarış sondu. Öpücüklerle solan bir yüz ve kollarda kalan buz gibi bir beden. Feryat figanlar göğe ulaşsa da, göz kapaklar pelit kozalağı gibi şişse de, kan çanağına dönen gözlerden dökülen damlalar sel olup aksa da her şeyin tek sahibi Yüce Yaratan emanetini almıştı. Çünkü O daha çok seviyordu.

Evrende bir dünya Yaratana kavuşmuş, bir dünya kalmıştı ki oğlun elinde o da kendi âleminde göçen dünyadan bi haber.

Mustafa AYVALI
Aralık-2004
Amasya